SCHEIDKUNDE

Hier en  nu (15 oktober 2014) ligt het restant van Maud's ballonnetje voor mij op het bureau, van toen zij deze zomer bij Spelekids met haar oma -mijn vrouw- en zusje speelde in Loosdrecht.....dikke drie maanden geleden. Goede kwaliteit! Waren alle rubberwaren maar zo strong! 

Wat er mee te doen? Mag 'ie in de plastic-recycling zak? Hij komt op geen enkel lijstje voor. Toevallig heb ik veel natuur- en scheikunde gehad op school (vooral anorganisch) en tijdens mijn universitaire loopbaan (anorganisch). Dus ballonnen, hygiënische handschoenen en condooms reken ik achteloos tot de natuurlijke latexproducten. De alom aanwezige kinder looms heten: 'latexvrije rubbers' maar niet recyclebaar; noch latex noch rubber mogen dus in de 'plastic-zak'. Maar nu wordt het ietsje lastiger. Waarom het vlees- bakje wel en het -inleggertje niet? Dat wordt dus een kwadratisch bloedige scheiding. Folie rond de bloemkool wel, maar het cellofaan van de bloemen niet? Celluloid al helemaal niet? Maar de restjes plakband wel? Afpeuteren maar.

Is bio-folie wel fólie, of eerder een soort zelfontbindende latex? Zo voelt het althans aan, weet je wel?

De tandpasta niet, maar de borstel en de tube wel, mits leeg. Wat is leeg? Margarine- en leverpasteikuipjes eerst in de afwasmachine? PVC mag niet, maar kunststofbloempotten wel. Drinkbekertjes moeten zeker maar de plastic lepeltjes mogen niet? Zwarte plasticzakken van de Komo en de H&M wel maar landbouwplastic niet? Verpakkingszakken van onze stoelen moeten zeker maar legoblokjes zijn verboden. Piepschuim niet maar bubbeltjesplastic wel. Watervaste pleisters wel maar de aloude hansaplast niet. En wat hélemaal niet mag: plastic bad eendjes.

En wat wordt er van al die gescheiden troep en verontreinigde plastic restanten, behalve van die bruine verkeerspaaltjes, gemaakt? 

BAD EENDJES!!

                                                                                                               

Dus niet de ballonnen die massaal bij gelegenheden worden opgelaten zijn vervuilend voor het milieu, maar de touwtjes en kaartjes; behalve bij oosten- wind want dan eten onze Noordzeevissen stukjes latex. http://www.wisa.nl/ballonnen-van-natuurlatex/

Voor de hoogstopgeleiden onder ons recyclemanager.nl  

                               

Moet ik ineens denken aan

 Sta ik vanavond de spinazie te wassen.... moet ik ineens denken aan de keer dat we dat ook deden met kleine Pien, op de olifantspoot, er met haar neus boven op. Ze was toen (4?) nogal helperig.

"Pien, help je even met de groente wassen? Pas op, het water is koud." Voor ik het wist drukte ze drie, vier keer op het handenwaspompje (midden boven) waardoor wij elkaar verbijsterd aankeken en in een fractie van een seconde dachten: 'Ja, da's een logische.'  Van de afloop weet ik weinig meer, maar ik denk dat wij desalniettemin spinazie aten, niet 3 keer maar wel 5 keer gewassen. Met een gekookt ei erbij. Sweet memories!

Aforisme (24)

Quote architect Herman Herzberger:

Schoenen moeten goed staan

'je moet er goed op kunnen staan'

Schoenen moeten goed zitten

'ze moeten zonder enige belemmering om de voet vloeien'

Schoenen moeten goed lopen

'ze moeten onbeperkt steunen bij de wandeling'

Wie de schoen past trekke hem aan:

'klemt het schoeisel de voet: men werpe het weg'

Dentale hoogstandjes

ACH, zelden zal voor zoiets briljants als een gouden inlay in tand of kies het volle pond zijn betaald.

Je kent ze wel: die gesprekspartners die iets extra verzorgds uitstralen! Even vraag je je af: "waar schuilt het bijzondere in bij deze sympathieke persoonlijkheid?" en dan vang je die glimp -meer mag het niet zijn- op van dat subtiele randje klatergoud ergens binnen de schaduw van de wang. Zij / hij heeft een inlay! Zo'n klein dierbaar gouden kussentje dat zich nestelde diep in de molaar of premolaar van iemand die a) verder weinig cariës-gevoelig was, b) bovengemiddeld goed voor haar/zijn gebit zorgde c) het 'waard' was in financiële zin en d) patiënt was bij een tandarts die nog inlays heeft mogen leren maken die e) een laboratorium had dat nog ergens in een hoekje een technicus had die inlay's kon gieten. Want dat is het geheim! 

Inlays zijn relatief kleine vullingen die gegoten worden in goud. De procedure is arbeidsintensief en vergt grote nauwkeurigheid van de behandelaar en zijn technicus. En het vulmateriaal is kostbaar. Waar vandaag (2014) een eenvoudige 3-vlaksvulling ongeveer 50 -80 € kost, rekent tandarts Muijsers -zo eentje die kennelijk nog inlays maakt- 220 € voor een 3-vlaksinlay. Exclusief techniekkosten. Dat wordt dan dus ±500 en daarmee vrijwel net zo kostbaar als een hele kroon. Dan is de keuze snel gemaakt, toch?

Tenzij je man, je oom, je vader of je baas tandarts is en hij inlays maken leuk vindt en een fikse korting kan bedingen bij de techniek nota. Hij tekent dan op de opdracht bon aan: ** echtgenote / mondhygiëniste / dochter / assistente / collega**  of iets dergelijks en dan wordt alleen het goudgewicht berekend en de honorarium kosten blijven achterwege. Vriendendienst volgens mij ofwel fraude volgens de fiscus. Kijk zó kwamen de inlays in de wereld. Als een hobby van een ouderwetse tandarts. Inlays maken zit niet eens meer in het opleidingscurriculum van ACTA, althans ik kan dat niet vinden; daar zit wel méér niet in, maar dat terzijde.
Een recente ontwikkeling: de porseleinen inlay mag de tandarts zich autodidactisch eigen maken via een digitale praeparatieafdruk en een Cerec-apparaat in de kelder.

Maar: zie je zo'n stralend gouden randje glinsteren in de schaduw van haar wang: tien tegen één dat je met een mondhygiëniste te maken hebt, of een (tand)artsvrouw; of een tandartskind of een tandartsnichtje. Het gaat in 85% van de gevallen om vrouwen, relaties of dochters van professionele mondverzorgers, dat soort volk.

Na het passen en uiteindelijke plaatsen neemt de tandarts dan ook nog de goudkosten voor zijn rekening: de lol is de investering waard. Mijn eigen inlay van mijn oude oom Evert zit er nu 51 jaar in en dateert dus van 1963. Eén van de inlays die ik voor Dineke maakte rolde er vorige week na 42 jaar voortijdig uit: hij was dan ook gratis! Zitten jouw inlays nog goed, Marianne?

Opa vertelt (13)

Waarom ik geen dominee ben geworden.

Toen ik rond de 15 jaar was had ik een duidelijk beeld waaraan een mogelijk toekomstig beroep moest voldoen: het moest basaal zijn in tijden van oorlog en crisis. Wat er ook zou gebeuren mijn 'vak' moest altijd nodig en nuttig zijn. Mijn vader was mijn voorbeeld: aan molenaars was in de oorlog een grote behoefte! Het ging om brood. Het ging om grondstoffen voor agrarische bedrijven en de voedings- industrie. Dat bleek en bleef van onschatbare waarde. Dat de Duitsers het bedrijf tot de grond toe afbrandden was hun ultieme wraak voor de nederlaag: 'Pas op, als wij weg zijn hebben jullie geen infrastuctuur meer'.

Nu had mijn vader als 'Directeur ener n.v.' wel een sociaal hoge inschaling maar hij was eigenlijk meer werknemer en knecht van de familie-NV die ieder jaar begerig uit keek naar de dividend uitkering. Met name zijn broer Martien die, behalve een gevierd chirurg in Rotterdam, ook grootaandeelhouder van de NV was, zodat verweg het grootste deel van de winst die mijn vader bij elkaar ploeterde in zijn zakken verdween. Hij werkte zich letterlijk dood en verbood mij een zelfde slavernij. Nee, dan maar beter bakker worden. Dat was de andere kant van de graanketen en net zo essentieel. Bovendien had ik de zaak dan aan huis, wat me, gezien de permanente afwezigheid van mijn eigen vader, erg aantrekkelijk leek: tussen de middag met moeder de vrouw een boterhammetje eten en een dutje doen! Mijn moeder vond mijn keuze ongetwijfeld aandoenlijk maar had een hele andere toekomst in petto: ik moest maar naar het Lyceum. Dan zou zich daar wel een nieuw interessegebied aandienen. Nauwelijks waarneembaar duwde ze me via het gymnasium naar een faculteit theologie. Dat ik ß deed was niet zo erg: je kon ook dominee worden als je een extra colloqium grieks en latijn deed; en hebreeuws kon ook later nog. In de familie- en kennissenkring waar het wemelde van de dominees-met-kinderen zag ik wel vrij scherp het verschil in broodbeleg en vakantiebesteding met het gezin van mijn tandarts-oom, die dus ook nog eens de toko aan huis had. Dus...ondanks mijn zondagschool-leiderschap (gecoached door ds Atze Wumkes) en een vertellers-rol bij Westhill en mijn volledige overgave (voorzitter) aan de InterKerkelijkeJeugdwerkgroep -waarmee we de hele Achterhoek bestookten met modernistische bijbelse inzichten (ds Frans Bannink) dacht ik toch eerder aan arts of tandarts. Dan maakte ik de beta opleiding ook beter te gelde. De keuze "God" of de "mammon" was gauw gemaakt. Als boetedoening heb ik veel tijd en inspanning in de Nederlandse Christen Studenten Vereniging gestopt. Ook als voorzittertje. Familie blij. Schoonfamilie blij. Geweldige zeilkampleiding.

Eerlijk gezegd heb ik later weer getwijfeld: was zielenheil niet belangrijker dan materieel gewin? Mijn verloofde bracht verlossing: 'Ik word geen domineesvrouw, punt'. En wees eerlijk, het huis waarin wij nu al 40 jaar wonen is minstens zo fraai als een pittoreske dorpspastorie. Alleen moet je hier zelf het gras maaien...

Dat het uiteindelijk "tandarts" werd is mede ingegeven door een zekere gemakzucht: ik zag in de eerstejaarsbrugklas (tandheelkunde en medicijnen waren het eerste jaar gecombineerd) dat die dokters zo idioot veel anatomie moesten leren en ik vond dat werken met je handen wel zo effectief.

Ook eschatologisch bleek de keuze juist: preekstoelen worden massaal opgeheven en tandartsstoelen komen er steeds meer...

Aforisme (23)

Facebook is als de Bermuda-driehoek: 

je tijd verdwijnt er in en blijft voor altijd zoek.

De vraag rest wel: 'hoe erg is dat?'.

Intussen kruist wel menigeen je pad.

Soms neem je iemand bij de hand

voordat hij kansloos ergens strandt.

Zo'n daad blijft onvergetelijk,

de invloed vaak onmetelijk.

Met ontroering geven wij kennis

Als een donderslag bij heldere hemel daalde het geboortebewijs van mijn moeder in in mijn computer. En wel helemaal uit Utah, Verenigde Staten.

Het emotioneerde en ontroerde mij meer dan ik had verwacht. Ja, die moeder van mij zit heel diep van binnen, in mijn ziel gebeiteld.

Salt Lake City, Utah, is de thuishaven van God's Heiligen der Laatste Dagen zelf. Zij noemen zich Mormonen en geloven dat de familiebanden ook in het Hiernamaals voor eeuwig zijn mits......bezegeld door een mormoonse priester in een Mormoonse Tempel, op de bibelebontse berg. Daartoe heeft de uitverkoren kerk een genealogische tak in het leven geroepen die zich ten doel stelt de Hele Mensheid te ontrafelen en vast te leggen op microfiches en in digitale bestanden. Ook Nederlandse bevolkingsregisters zijn al grotendeels gedigitaliseerd. Alle gegevens liggen opgeslagen in aardbevings-, atoombom- en meteorietinslag vrije bunkers diep onder de rotsen: de Granite Mountain Records Vault.

Hier liggen meer dan een miljard (duizend miljoen) genealogische gegevens van

voormalige aardbewoners, maar ook van nog levende personen. Dat laatste is nogal omstreden maar nog bonter maken ze het door BW-ers (Bekende Wereldbewoners) posthuum te dopen en in te lijven in hun communiteit. Zo werden er plaatsvervangers voor Anne Frank, onze Oranjes en Mahatma Ghandi in een tempel ondergedompeld en derhalve Mormoons verklaard, iets waar ze zelf  bij leven zeker niet voor gekozen zouden hebben.

Nu denk ik dat Grietje van der Schoot (24 maart 1909 - 2 november 1999) daar boven in de hemel wel tegen een stootje kan, maar het zou aardig zijn als ze in Salt Lake City even belden met de erven voor toestemming.

Diep onder de grond ergens in de USA liggen dus o.a. de foliën der Burgelijke Stand van de Gemeente Franeker 1909: nrs 42 t/m 45:

Dat vraagt om verder onderzoek.....Gorssel, Rotterdam, Middelburg? En nu zelf op onderzoek uit! De Mormonen stellen de resultaten van hun noeste arbeid ter beschikking op FamilySearch.