Opa vertelt (14)

Familiemythe

Ik heb een jonger nichtje dat (die) alles weet van familietoestanden en zo; een babyboomer zal ik maar zeggen. 'Alles' houdt ook in: allerlei dingen over mij die ik zelf niet eens meer paraat heb. Ze heette "Moontje".

Dezer dagen bezocht ik ook een ouder nichtje, bijna 90 jaar, die (dat) alles weet van haar eigen eigen familiegeschiedenis: van 1925 tot zeg maar bijna vandaag. Níet de actualiteit van de laatst geboren achternichtjes en -neefjes heeft ze paraat maar wél die van zwarte Piet, Ebola, Israël en Oekraïne en overleden familieleden; ze heeft er ook een mening over! We noemen haar "Jops".

Moon vertelde mij laatst op een beetje mysterieuze toon: 'weet je wel dat er in onze familie v/d S eens een zwarte baby opdook?'. Een schimmige geschiedenis die om antwoorden vroeg. Was er, naast een hele pikante familiegeschiedenis in Frankrijk en Vlaanderen ook in ons Friese moederland ooit iets spannends gebeurd? Een eeuw geleden baarde een zwarte baby in Franeker ongetwijfeld enig opzien, om het eufemistisch te brengen. Neen, dat had ik niet paraat, maar na een nachtje dromen drong zich vanuit mijn onderbewustzijn een aha-gevoel op: ja! daar heb ik toch ooit iets over gehoord. Met spoed naar mijn heilig orakel Jops, zolang het nog kan. Voorzichtig deze prangende vraag inleiden........"heb jij vroeger wel eens iets gehoord over een 'zwarte baby' binnen de familie?"

Haar antwoord was even simpel als ontwapenend:

'Oh ja! Dat was een anekdote in de familie. Er bleef een keer een zwarte baby van een personeelslid (?) logeren in huize Vroonacker. De meid riep de volgende ochtend tegen (mijn oma) Moeke: 'hij heeft niet zwart afgegeven op het beddengoed, hoor!' Een soort zwarte pietendiscussie avant la lettre in Franeker rond 1900.....

Associaties

Life Events.

Gisteren ging Lucia van Maud dood. Vanmiddag werd haar cavia liefdevol ter aarde besteld: naast Yesta & Jip. 

Vanmorgen haalden Pien en Trus hun nieuwe hondje op uit Gouda.

De tegenstelling van rouw om het lege hok tegenover de opwinding in een geheel door een pupje gevuld huis kan niet groter zijn. Ik mocht van beide getuige zijn binnen 24 uur.

Is het navolgbaar dat mijn gedachten zo rond die allerheiligen-, geboorte- en sterfdagvieringen in de eerste week van november uitgaan naar de eeuwige cyclus van leven en dood. Dat geldt voor alle levende wezens, zoogdier of niet. 

En dat ik dan ineens terug ben in 1999?

En dat je dan denkt dat deze levenservaringen een zekere oefening zijn voor als het (ooit)  'echt' wordt?

Dit is toch LEVEN in het KLEIN!!

Aforisme (25)

Hoe dichter bij de Kerst hoe kribbiger ze werd.

Lévi Weemoedt

Wij staan dus niet alleen in deze materie. 

Met kracht wil ik pleiten voor behoud van de traditionele 

kerstmis-met-stalletje 

en start hierbij de

'Red Witte Kerst' pietitie.

SCHEIDKUNDE

Hier en  nu (15 oktober 2014) ligt het restant van Maud's ballonnetje voor mij op het bureau, van toen zij deze zomer bij Spelekids met haar oma -mijn vrouw- en zusje speelde in Loosdrecht.....dikke drie maanden geleden. Goede kwaliteit! Waren alle rubberwaren maar zo strong! 

Wat er mee te doen? Mag 'ie in de plastic-recycling zak? Hij komt op geen enkel lijstje voor. Toevallig heb ik veel natuur- en scheikunde gehad op school (vooral anorganisch) en tijdens mijn universitaire loopbaan (anorganisch). Dus ballonnen, hygiënische handschoenen en condooms reken ik achteloos tot de natuurlijke latexproducten. De alom aanwezige kinder looms heten: 'latexvrije rubbers' maar niet recyclebaar; noch latex noch rubber mogen dus in de 'plastic-zak'. Maar nu wordt het ietsje lastiger. Waarom het vlees- bakje wel en het -inleggertje niet? Dat wordt dus een kwadratisch bloedige scheiding. Folie rond de bloemkool wel, maar het cellofaan van de bloemen niet? Celluloid al helemaal niet? Maar de restjes plakband wel? Afpeuteren maar.

Is bio-folie wel fólie, of eerder een soort zelfontbindende latex? Zo voelt het althans aan, weet je wel?

De tandpasta niet, maar de borstel en de tube wel, mits leeg. Wat is leeg? Margarine- en leverpasteikuipjes eerst in de afwasmachine? PVC mag niet, maar kunststofbloempotten wel. Drinkbekertjes moeten zeker maar de plastic lepeltjes mogen niet? Zwarte plasticzakken van de Komo en de H&M wel maar landbouwplastic niet? Verpakkingszakken van onze stoelen moeten zeker maar legoblokjes zijn verboden. Piepschuim niet maar bubbeltjesplastic wel. Watervaste pleisters wel maar de aloude hansaplast niet. En wat hélemaal niet mag: plastic bad eendjes.

En wat wordt er van al die gescheiden troep en verontreinigde plastic restanten, behalve van die bruine verkeerspaaltjes, gemaakt? 

BAD EENDJES!!

                                                                                                               

Dus niet de ballonnen die massaal bij gelegenheden worden opgelaten zijn vervuilend voor het milieu, maar de touwtjes en kaartjes; behalve bij oosten- wind want dan eten onze Noordzeevissen stukjes latex. http://www.wisa.nl/ballonnen-van-natuurlatex/

Voor de hoogstopgeleiden onder ons recyclemanager.nl  

                               

Moet ik ineens denken aan

 Sta ik vanavond de spinazie te wassen.... moet ik ineens denken aan de keer dat we dat ook deden met kleine Pien, op de olifantspoot, er met haar neus boven op. Ze was toen (4?) nogal helperig.

"Pien, help je even met de groente wassen? Pas op, het water is koud." Voor ik het wist drukte ze drie, vier keer op het handenwaspompje (midden boven) waardoor wij elkaar verbijsterd aankeken en in een fractie van een seconde dachten: 'Ja, da's een logische.'  Van de afloop weet ik weinig meer, maar ik denk dat wij desalniettemin spinazie aten, niet 3 keer maar wel 5 keer gewassen. Met een gekookt ei erbij. Sweet memories!

Aforisme (24)

Quote architect Herman Herzberger:

Schoenen moeten goed staan

'je moet er goed op kunnen staan'

Schoenen moeten goed zitten

'ze moeten zonder enige belemmering om de voet vloeien'

Schoenen moeten goed lopen

'ze moeten onbeperkt steunen bij de wandeling'

Wie de schoen past trekke hem aan:

'klemt het schoeisel de voet: men werpe het weg'

Dentale hoogstandjes

ACH, zelden zal voor zoiets briljants als een gouden inlay in tand of kies het volle pond zijn betaald.

Je kent ze wel: die gesprekspartners die iets extra verzorgds uitstralen! Even vraag je je af: "waar schuilt het bijzondere in bij deze sympathieke persoonlijkheid?" en dan vang je die glimp -meer mag het niet zijn- op van dat subtiele randje klatergoud ergens binnen de schaduw van de wang. Zij / hij heeft een inlay! Zo'n klein dierbaar gouden kussentje dat zich nestelde diep in de molaar of premolaar van iemand die a) verder weinig cariës-gevoelig was, b) bovengemiddeld goed voor haar/zijn gebit zorgde c) het 'waard' was in financiële zin en d) patiënt was bij een tandarts die nog inlays heeft mogen leren maken die e) een laboratorium had dat nog ergens in een hoekje een technicus had die inlay's kon gieten. Want dat is het geheim! 

Inlays zijn relatief kleine vullingen die gegoten worden in goud. De procedure is arbeidsintensief en vergt grote nauwkeurigheid van de behandelaar en zijn technicus. En het vulmateriaal is kostbaar. Waar vandaag (2014) een eenvoudige 3-vlaksvulling ongeveer 50 -80 € kost, rekent tandarts Muijsers -zo eentje die kennelijk nog inlays maakt- 220 € voor een 3-vlaksinlay. Exclusief techniekkosten. Dat wordt dan dus ±500 en daarmee vrijwel net zo kostbaar als een hele kroon. Dan is de keuze snel gemaakt, toch?

Tenzij je man, je oom, je vader of je baas tandarts is en hij inlays maken leuk vindt en een fikse korting kan bedingen bij de techniek nota. Hij tekent dan op de opdracht bon aan: ** echtgenote / mondhygiëniste / dochter / assistente / collega**  of iets dergelijks en dan wordt alleen het goudgewicht berekend en de honorarium kosten blijven achterwege. Vriendendienst volgens mij ofwel fraude volgens de fiscus. Kijk zó kwamen de inlays in de wereld. Als een hobby van een ouderwetse tandarts. Inlays maken zit niet eens meer in het opleidingscurriculum van ACTA, althans ik kan dat niet vinden; daar zit wel méér niet in, maar dat terzijde.
Een recente ontwikkeling: de porseleinen inlay mag de tandarts zich autodidactisch eigen maken via een digitale praeparatieafdruk en een Cerec-apparaat in de kelder.

Maar: zie je zo'n stralend gouden randje glinsteren in de schaduw van haar wang: tien tegen één dat je met een mondhygiëniste te maken hebt, of een (tand)artsvrouw; of een tandartskind of een tandartsnichtje. Het gaat in 85% van de gevallen om vrouwen, relaties of dochters van professionele mondverzorgers, dat soort volk.

Na het passen en uiteindelijke plaatsen neemt de tandarts dan ook nog de goudkosten voor zijn rekening: de lol is de investering waard. Mijn eigen inlay van mijn oude oom Evert zit er nu 51 jaar in en dateert dus van 1963. Eén van de inlays die ik voor Dineke maakte rolde er vorige week na 42 jaar voortijdig uit: hij was dan ook gratis! Zitten jouw inlays nog goed, Marianne?