Tanden maken het verschil.

Grote verschillen tussen arm en rijk.Bron The independent 

Het verschil tussen armen en rijken op zeventigjarige leeftijd? Het aantal tanden. Onderzoek toont aan dat de armste mensen uit de samenleving maar liefst acht tanden minder hebben dan de rijksten uit dezelfde samenleving. 

Het onderzoek werd uitgevoerd onder verschillende bevolkingsgroepen in Wales, Noord-Ierland en Engeland. Meer dan 6000 mensen van 21 jaar of ouder namen deel aan het onderzoek. 

Bevestiging van eerder onderzoek 

Onderzoek toonde al eerder aan dat er grote verschillen zijn in de mondgezondheid van verschillende sociaaleconomische klassen. Dat er een verschil in mondgezondheid werd gevonden was dus niet zo raar. Dat de verschillen zo groot zijn en in welke mate het mensen dus beïnvloedt is echter een nieuwe bevinding. 

De vraag is natuurlijk: heeft de armoede van de tandarmen geleid tot het in mindere mate aanschaffen van tandpasta en een nieuwe tandenborstel op z'n tijd òf tot meer 'ziekenfondstandheelkunde' met z'n pragmatische benadering: tandboog verkorting is óók tandheelkunde? Of zouden arme mensen minder om 'uiterlijk' geven? Of hebben ze een lagere opleiding waardoor ze nut en noodzaak van gebitsverzorging minder meekregen òf.......? Speculatie! Mijn ervaring is dat eenvoudige (ik kon niet op hun bankrekening kijken) mensen zeer wel in staat zijn tot verantwoorde zelfzorg. En dat er goed opgeleide eigenwijzerds zijn die er niks van terecht brengen maar dank zij intensieve mondhygiënische ondersteuning toch nog wat tanden in de kaak overhouden. 

Overigens hoeven een paar goeie tanden helemaal niet zo duur te zijn......afdingen is wel geboden!

 

De planeet en de atoomkracht

Leslie Dewan, ken je haar al? Onthoudt die naam.

misschien heeft zij de sleutels van de toekomst in haar kluis!

Naarmate de politiek zich in steeds ongemakkelijker bochten wringt om maar om de hete brei van de nucleaire energie heen te lopen gaan de ontwikkelingen op dit gebied vrijwel onopgemerkt door. Waar niemand windenergie-op-zee überhaupt zelf kan betalen (tenzij royaal gesubsidieerd met heel veel belastinggeld) en waar echt niemand kan begrijpen hoe zonnepanelen op korte termijn in alle industriële behoeften zouden kunnen voorzien (behalve in de Sahara, ha ha) wekt het verbazing dat er in Nederland een soort taboe lijkt te rusten op het wetenschappelijke onderzoek naar de mogelijkheden van de stille atoomkrachten voor het beperken, reduceren of zelfs helemaal stoppen van de CO²-uitstoot. De politici rollen over elkaar heen in de boksring van de 'klimatologen':

Schaliegas en afhankelijkheid van het Midden-Oosten; de gaskraan van Poetin; bloedkolen uit Colombia. 

LNG uit Algerije

 en die bruinkool in Polen.

 Alleen het CDA heeft een keer (in een bijzin van Sybrand Buma) Borssele -onze enige heuse onafhankelijke nucleaire energiecentrale-  benoemd:  graag behouden en uitbreiden!                    
Heel Links buitelde er, als door een wesp gestoken, overheen als over De Steen des Aanstoots. Afijn het standpunt van de atoomlobby wordt waar mogelijk monddood gemaakt in ons land. Hoe anders in China, Frankrijk, USA.

Leslie_Dewan is met haar dertig jaar een icoon van jeugdige wetenschappelijke en commerciële activiteit: futurologie waar je bij staat. In háár investeren was mijn ultieme droom. Haar mantra = Energie is overal waar straling is. Dus afval van kerncentrales net zo goed als medische isotopen. Wat doe je er mee: E=mc² !

Helaas zijn wij persoonlijk uit-geïnvesteerd sinds de  Schenkingsvrijstelling m.b.t. onroerende goederen. Wie durft deze toekomstdroom te financieren?

Begrijp wel
dat China als allergrootste (lucht-)vervuiler in 's mensen geschiedenis ook de allergrootste vernieuwer is op energiegebied:Thorium reactoren.

Dit zijn maar twee voorbeelden van tussenstappen in afwachting van de ultieme kernfusie: het na-apen van Zon en Sterren: Van waterstof naar helium en klaar is Kees....zo heeft God het ook bedoeld: het licht hoeft niet uit te gaan als het een keertje niet waait of als 's nachts de zon een keertje niet schijnt. Zie je nu ook het licht?

de Groene Rekenkamer kan je op weg helpen.

Stelling van de dag / Nieuw woord.

Branchevervaging of de ontsporing van de tandheelkunde.

Tot mijn niet geringe verbijstering trof ik heden (26 november 2014) in onze lokale courant het onderstaande bericht aan in de "Denkrubriek":

Denk maar eens goed na, los de Kruiswoordpuzzel op en ga met je tegoedbon naar je tandarts, maar kom er niet mee aan bij mij!

Begrijp me goed: voor die € 450 zou ik met liefde een inlay vervaardigd hebben op een element ter vervanging een mega-amalgaam vulling. En ik heb recht van spreken: mijn geldige BIG-registratie is

Als roepende in de woestijn zal ik er weinig tegen kunnen uitrichten en als profeet in mijn eigen huis zal ik verkondigen dat het allemaal nog veel gekker en erger zal eindigen. De eerste berichten over het einde der Nederlandse tandheelkunde lees ik al bij kritische scribenten en/ of commerciële rakkers!

*

Bij het  afleggen van de eed van Hippocrates heb ik impliciet verklaard  -met God erbij toentertijd-  dat mijn doel moet zijn mijzelf overbodig te maken als curator en alles in het werk te (doen) stellen de patiënt tot zelfredzaamheid te bewegen: ze MOETEN (laten) poetsen tot de dood. Participatie tot in het verpleeghuis: Geriadontie moet in de basisverzekering en Botox eruit!

Opa vertelt (15)

Vroeger stuurden mensen elkaar brieven.

Een brief schreef je vaak op speciaal briefpapier, liefst met je eigen naam er op gedrukt en soms met een druppeltje rozenessence voor speciale gelegenheden. Je vouwde hem een paar maal op van A4  terug naar A6 en dan in een envelloppe, postzegel van een paar cent erop en: Hup naar de rode PTT-brievenbus die 3 à 4 maal per dag werd geledigd.

 De brief werd dan een paar dagen later door een heuse postbode met uniform en PTT-pet naast de voordeur in de gleuf 'brieven' gedeponeerd. Deze postbode kwam 2 à 3 maal per dag zijn ronde doen. Ochtendpost, middagpost en avondpost (niet op zaterdag). Je had per adres resp. straat altijd dezelfde postbode, behalve als hij -neen er waren geen vrouwelijke bestellers- ziek was. 

Maar zodoende was een postbesteller (meneer Luijer voor ons) een soort vertrouweling, net zo als de bakker aan huis, de groetenboer, de melkman. Ze belden aan en namen de bestelling op. Ja, later ging het per boodschappenboekje dat we in het portiek of op de brug klaar legden in een boodschappenrekje. Toen kwam de ultieme fusie: melk, boter, kaas en eieren en brood en groenten en sherry. De SRV-man was geboren! Met z'n boodschappenbusje; voor ons Willem, voor Hans = 'vriend-karretje'. Aanvankelijk dagelijks, toen wekelijks en nu met pensioen- zonder opvolger.     Tzt kan 'Albert'-bezorgservice hem opvolgen als wij zelf de deur niet meer uit kunnen....Melk per internet, why not?

OK, we hadden het over brieven en de post. Het leuke van dat papierformat is dat je het in een doosje kunt bewaren en als het je niet bevalt gooi je het in de open haard. Maar de archieven van papier geschreven getuigenissen bevatten een schat aan historische maar ook emotionele informatie. Ik heb van die dozen. Niet zo heel oud dus, maar wel een authentiek inkijkje in de vorige eeuw. 

Dit hier onder is een zogenaamde Briefkaart. Zonder enveloppe. De postbodes lazen ze allemaal natuurlijk; maar goed, zeg nu zelf: ook email kent geen briefgeheim en telefoon is niet exclusief privé. Noch SMS, noch Whatsapp. Wettelijk bestaat er in Nederland een beschermd briefgeheim, dat geldt dus alleen voor dat ene unieke bericht dat zich binnen in die dichtgeplakte enveloppe bevindt! Wetboek van Strafrecht is er op van toepassing.

Neen, geen nostalgisch getreur maar wel de constatering dat een mailtje of een whatsapp weinig eigen vingerafdruk nalaat: 'delete' = foetsjie for ever.

En zo kan ik dus wel doorgaan, maar dan schend ik ernstig mijn eigen privacy!

Iconische foto

Zojuist ontving ik de Elsevier special:

 "100 Iconische Nederlandse persfoto's " 

aangeschaft voor ons nageslacht.

Ik ken ze bijna allemaal, die foto's, het voelt (na 1945) als gisteren. 

Het was een feest van herkenning, maar héél algemeen.

Voor mijzelf prakkiseerde ik:

je mag er ééntje kiezen uit je eigen leven.

En toen bedacht ik: 

'het hoeft alleen maar in je eigen kring betekenis te hebben'

Zodoende koos ik deze:

Dit beeld weerspiegelt voor mij persoonlijk alles vóór en na 20 februari 1980.

Midlife met een missie!

Opa vertelt (14)

Familiemythe

Ik heb een jonger nichtje dat (die) alles weet van familietoestanden en zo; een babyboomer zal ik maar zeggen. 'Alles' houdt ook in: allerlei dingen over mij die ik zelf niet eens meer paraat heb. Ze heette "Moontje".

Dezer dagen bezocht ik ook een ouder nichtje, bijna 90 jaar, die (dat) alles weet van haar eigen eigen familiegeschiedenis: van 1925 tot zeg maar bijna vandaag. Níet de actualiteit van de laatst geboren achternichtjes en -neefjes heeft ze paraat maar wél die van zwarte Piet, Ebola, Israël en Oekraïne en overleden familieleden; ze heeft er ook een mening over! We noemen haar "Jops".

Moon vertelde mij laatst op een beetje mysterieuze toon: 'weet je wel dat er in onze familie v/d S eens een zwarte baby opdook?'. Een schimmige geschiedenis die om antwoorden vroeg. Was er, naast een hele pikante familiegeschiedenis in Frankrijk en Vlaanderen ook in ons Friese moederland ooit iets spannends gebeurd? Een eeuw geleden baarde een zwarte baby in Franeker ongetwijfeld enig opzien, om het eufemistisch te brengen. Neen, dat had ik niet paraat, maar na een nachtje dromen drong zich vanuit mijn onderbewustzijn een aha-gevoel op: ja! daar heb ik toch ooit iets over gehoord. Met spoed naar mijn heilig orakel Jops, zolang het nog kan. Voorzichtig deze prangende vraag inleiden........"heb jij vroeger wel eens iets gehoord over een 'zwarte baby' binnen de familie?"

Haar antwoord was even simpel als ontwapenend:

'Oh ja! Dat was een anekdote in de familie. Er bleef een keer een zwarte baby van een personeelslid (?) logeren in huize Vroonacker. De meid riep de volgende ochtend tegen (mijn oma) Moeke: 'hij heeft niet zwart afgegeven op het beddengoed, hoor!' Een soort zwarte pietendiscussie avant la lettre in Franeker rond 1900.....

Associaties

Life Events.

Gisteren ging Lucia van Maud dood. Vanmiddag werd haar cavia liefdevol ter aarde besteld: naast Yesta & Jip. 

Vanmorgen haalden Pien en Trus hun nieuwe hondje op uit Gouda.

De tegenstelling van rouw om het lege hok tegenover de opwinding in een geheel door een pupje gevuld huis kan niet groter zijn. Ik mocht van beide getuige zijn binnen 24 uur.

Is het navolgbaar dat mijn gedachten zo rond die allerheiligen-, geboorte- en sterfdagvieringen in de eerste week van november uitgaan naar de eeuwige cyclus van leven en dood. Dat geldt voor alle levende wezens, zoogdier of niet. 

En dat ik dan ineens terug ben in 1999?

En dat je dan denkt dat deze levenservaringen een zekere oefening zijn voor als het (ooit)  'echt' wordt?

Dit is toch LEVEN in het KLEIN!!