Toch weer een Blog

Na een veel te lange radiostilte- vrijwel uitsluitend te wijten aan een zekere gemakzucht, D noemt dat botweg geestelijke luiheid- begint het toch te schuren dat er later niet enige continuïteit in mijn 'memoires' zou zijn te ontdekken. 

Alsof ik er nu al niet meer ben, zal ik maar zeggen.

Mijn laatste levensteken was een warm "In Memoriam" op dinsdag 25 augustus 2015 voor mijn lieve nichtje Jops van Geel (1925).

Het was trouwens tevens de laatste recente familiereünie in kleine besloten kring van de toen nog levende v.d.Schoot-tak. Takje.
Ook in 2015 overleed ook mijn goede neef en collega Wannes van der Schoot

Viel er in 2016 dan niets noemenswaardigs voor?     Vast wel. 
Voor mij draaide het vooral om Th12. Een soort vluchtnummer, niet van een airline maar van D's thoracale wervels. De onderste om precies te zijn. Die wervel leidde tenslotte tot een vlucht uit Marrakech met vlucht HV 5752 van Transavia naar Ams. op 17C, Economy class. Arr. 22:05u 

De volgende dag, op 7 juni 2016 dus, constateerde de SEH in Hilversum dat de Th12 gebroken was. Stabiele impressiefractuur. Geen therapie. Rust. Over 6 weken terug.

En zo stonden we aan het begin van een traject van zoeken naar de juiste middenweg tussen ontzien en bewegen van die wervelkolom. Pijnstilling of luisteren naar je lichaam. Zwemmen wel maar fietsen alleen over glad asfalt. De pijn bij bewegen bleef, veranderde, verplaatste zich? Maar het kon wel 6 maanden duren. Sommigen hadden zelfs na een jaar nog last.

D trok in december, na allerlei physio-probeersels en bewustzijnsbewegingen zelf weer aan de bel bij de huisarts: de pijn zit niet alleen in de rug maar ervóór? We gaan naar de buikecho, zoals tegenwoordig zwangeren naar de pretecho gaan. Daar werd 'niets' gevonden. 
Hoera!
Toen werd het kerstfeest en oud jaar en Nieuw Jaar: 2017!

Tante Jopie (1925 -2015)

Tante Jopie is niet meer.....

Ik zal vier jaar zijn geweest toen ik mijn eerste buitenlandse reis maakte: met de trein van Zutphen naar Gent (B).

In Gent woonden tante Anneke en oom Klaas van Geel. Tante Anneke was de oudste zus van mijn moeder. Het was 1946 en het gezin van Geel had de oorlog in België en Frankrijk door gebracht *).

Of het een eerste weerzien na de oorlog was weet ik niet, wel dat er een totaal onbekende wereld voor mij open ging. Met de trein naar Roosendaal. Allemaal uitstappen en via een speciale douanekamer op een ander perron uitkomen. Daar stond een Belgisch treinstel annex stoomloc klaar voor de reis naar Gent.

Vanuit het station liepen mijn moeder en ik onder langs de hooggelegen spoorbanen in een zomerse warmte naar de Mussenstraat; naar mijn gevoel ook onder aan het spoor.

Mussenstraat 27 (?) daar woonden ze; Johannes en Kees waren (woonden nog?) thuis. Adrie niet meer, en Jopie kwam uit Londen, waar ze als vrijwillige Marva (Marine Vrouwen Afdeling) gestationeerd was. Voor een vierjarige waren "oom" en "tante" de aangewezen aanspreektitels voor deze hoogbejaarde neven en nichten. Neef Kees was maar 9 jaar ouder en dus tutoyeerde ik hem vanaf den beginne.

Nog scherp staat op mijn netvlies dat ik 'te klein' werd bevonden om het huwelijk van Tante Jopie en oom Joop (Harmeijer) bij te wonen. Het werd voltrokken in Gent, 1949, en waar ik, miskend en knarsetandend, die ouderloze, eenzame dag en nacht heb doorgebracht? Geen idee.

Toen ik de leeftijd bereikte waarop je als man de schoonheid van vrouwen kon beoordelen, zo rond mij tiende, smolt mijn wrok over deze misstap van de hele familie als sneeuw voor de zon: ze was de mooiste op de familiereünies, die zich in de 50-er en 60-er jaren op iedere tweede Paasdag afspeelden in de regio Zutphen. Denk aan Joppe (speeltuin!), Warnsveld -het Jachthuis-, en de Roskam in Gorssel. 

Ik schat dat zo halverwege 'het Lyceum' dat oom-en-tante-zeggen tegen je eigen nicht en neven als te kinderachtig werd ervaren. In collectief overleg met de Harense kinderen kwam de grote omslag: Oom Adri werd Adri (en zijn Fernande), tante Jopie werd Jops (met Joop), oom Johannes werd Hans (en Emy). Keesoom -voor de Wolffjes- werd Kees (met zijn Françoise) op grote afstand in Portugal en later Frankrijk.                                                                                               

Na enige onwennigheid mijnerzijds bleek zo'n simpele aanpassing van de nomenclatuur wel degelijk een grote impact te hebben in de relationele sfeer: die verre familie uit Gent leek wel uit gewone mensen te bestaan; hoewel tante Anneke altijd toch wel wat chique en afstandelijk over kwam. Pas toen ik -door omstandigheden- hun boxer Freya kreeg toebedeeld had ik het gevoel er ook iets toe te doen. Hun plagerige "Henkeman" werd door mij ook niet langer getolereerd.                                                                                             

In de jaren vóór de oorlog logeerden de drie oudsten             -pubers al een beetje-  's zomers een paar weken op de molen in Eefde bij mijn ouders, terwijl het nog lang niet zeker was of ik ooit wel zou gaan bestaan......                       

Dat schiep een bepaalde verhouding die in latere jaren van grote betekenis bleek: mijn moeder -familiemens bij uitstek- koesterde die banden met de Gentse kinderen. Of ze nou in Enschede, Fontainebleau, Rixensart of Engeland woonden....ze probeerde die gezinnen te volgen, ja te bezoeken wanneer ze maar kon. Daar word je als kind toch een beetje door gevormd: ook ik, later samen met Dineke, heb met Adri, Jops en (plaatsvervangend) Emy een speciaal 'familie-gevoel' gehouden door de jaren heen.                                 

Voor onze Truska met haar eigen gevoel voor 'vroeger', was Jops dan ook een zeer toegankelijke bron van oral history. Voor de verhalen over het leven in Gent tijdens het interbellum hoefde je maar een halve suggestie te doen en Jops schilderde kleurrijke taferelen en anekdotes over onze gezamenlijke protestante (voor-)ouders en familie in die vervreemdende rooms-katholieke omgeving die Vlaanderen heette......                                                               

Vorige week is Jops in haar slaap overleden.                                                                       

Een stukje levend verleden is definitief verleden geworden.
Einde van een familietijdperk.                             

Wat ik nog had willen vragen kan niet meer maar met dankbaarheid kijk ik terug op onze volwassen geworden relatie.

*) Lees: "Vlucht naar Frankrijk 1940" door Ydo van der Schoot

Tanden maken het verschil.

Grote verschillen tussen arm en rijk.Bron The independent 

Het verschil tussen armen en rijken op zeventigjarige leeftijd? Het aantal tanden. Onderzoek toont aan dat de armste mensen uit de samenleving maar liefst acht tanden minder hebben dan de rijksten uit dezelfde samenleving. 

Het onderzoek werd uitgevoerd onder verschillende bevolkingsgroepen in Wales, Noord-Ierland en Engeland. Meer dan 6000 mensen van 21 jaar of ouder namen deel aan het onderzoek. 

Bevestiging van eerder onderzoek 

Onderzoek toonde al eerder aan dat er grote verschillen zijn in de mondgezondheid van verschillende sociaaleconomische klassen. Dat er een verschil in mondgezondheid werd gevonden was dus niet zo raar. Dat de verschillen zo groot zijn en in welke mate het mensen dus beïnvloedt is echter een nieuwe bevinding. 

De vraag is natuurlijk: heeft de armoede van de tandarmen geleid tot het in mindere mate aanschaffen van tandpasta en een nieuwe tandenborstel op z'n tijd òf tot meer 'ziekenfondstandheelkunde' met z'n pragmatische benadering: tandboog verkorting is óók tandheelkunde? Of zouden arme mensen minder om 'uiterlijk' geven? Of hebben ze een lagere opleiding waardoor ze nut en noodzaak van gebitsverzorging minder meekregen òf.......? Speculatie! Mijn ervaring is dat eenvoudige (ik kon niet op hun bankrekening kijken) mensen zeer wel in staat zijn tot verantwoorde zelfzorg. En dat er goed opgeleide eigenwijzerds zijn die er niks van terecht brengen maar dank zij intensieve mondhygiënische ondersteuning toch nog wat tanden in de kaak overhouden. 

Overigens hoeven een paar goeie tanden helemaal niet zo duur te zijn......afdingen is wel geboden!

 

De planeet en de atoomkracht

Leslie Dewan, ken je haar al? Onthoudt die naam.

misschien heeft zij de sleutels van de toekomst in haar kluis!

Naarmate de politiek zich in steeds ongemakkelijker bochten wringt om maar om de hete brei van de nucleaire energie heen te lopen gaan de ontwikkelingen op dit gebied vrijwel onopgemerkt door. Waar niemand windenergie-op-zee überhaupt zelf kan betalen (tenzij royaal gesubsidieerd met heel veel belastinggeld) en waar echt niemand kan begrijpen hoe zonnepanelen op korte termijn in alle industriële behoeften zouden kunnen voorzien (behalve in de Sahara, ha ha) wekt het verbazing dat er in Nederland een soort taboe lijkt te rusten op het wetenschappelijke onderzoek naar de mogelijkheden van de stille atoomkrachten voor het beperken, reduceren of zelfs helemaal stoppen van de CO²-uitstoot. De politici rollen over elkaar heen in de boksring van de 'klimatologen':

Schaliegas en afhankelijkheid van het Midden-Oosten; de gaskraan van Poetin; bloedkolen uit Colombia. 

LNG uit Algerije

 en die bruinkool in Polen.

 Alleen het CDA heeft een keer (in een bijzin van Sybrand Buma) Borssele -onze enige heuse onafhankelijke nucleaire energiecentrale-  benoemd:  graag behouden en uitbreiden!                    
Heel Links buitelde er, als door een wesp gestoken, overheen als over De Steen des Aanstoots. Afijn het standpunt van de atoomlobby wordt waar mogelijk monddood gemaakt in ons land. Hoe anders in China, Frankrijk, USA.

Leslie_Dewan is met haar dertig jaar een icoon van jeugdige wetenschappelijke en commerciële activiteit: futurologie waar je bij staat. In háár investeren was mijn ultieme droom. Haar mantra = Energie is overal waar straling is. Dus afval van kerncentrales net zo goed als medische isotopen. Wat doe je er mee: E=mc² !

Helaas zijn wij persoonlijk uit-geïnvesteerd sinds de  Schenkingsvrijstelling m.b.t. onroerende goederen. Wie durft deze toekomstdroom te financieren?

Begrijp wel
dat China als allergrootste (lucht-)vervuiler in 's mensen geschiedenis ook de allergrootste vernieuwer is op energiegebied:Thorium reactoren.

Dit zijn maar twee voorbeelden van tussenstappen in afwachting van de ultieme kernfusie: het na-apen van Zon en Sterren: Van waterstof naar helium en klaar is Kees....zo heeft God het ook bedoeld: het licht hoeft niet uit te gaan als het een keertje niet waait of als 's nachts de zon een keertje niet schijnt. Zie je nu ook het licht?

de Groene Rekenkamer kan je op weg helpen.

Stelling van de dag / Nieuw woord.

Branchevervaging of de ontsporing van de tandheelkunde.

Tot mijn niet geringe verbijstering trof ik heden (26 november 2014) in onze lokale courant het onderstaande bericht aan in de "Denkrubriek":

Denk maar eens goed na, los de Kruiswoordpuzzel op en ga met je tegoedbon naar je tandarts, maar kom er niet mee aan bij mij!

Begrijp me goed: voor die € 450 zou ik met liefde een inlay vervaardigd hebben op een element ter vervanging een mega-amalgaam vulling. En ik heb recht van spreken: mijn geldige BIG-registratie is

Als roepende in de woestijn zal ik er weinig tegen kunnen uitrichten en als profeet in mijn eigen huis zal ik verkondigen dat het allemaal nog veel gekker en erger zal eindigen. De eerste berichten over het einde der Nederlandse tandheelkunde lees ik al bij kritische scribenten en/ of commerciële rakkers!

*

Bij het  afleggen van de eed van Hippocrates heb ik impliciet verklaard  -met God erbij toentertijd-  dat mijn doel moet zijn mijzelf overbodig te maken als curator en alles in het werk te (doen) stellen de patiënt tot zelfredzaamheid te bewegen: ze MOETEN (laten) poetsen tot de dood. Participatie tot in het verpleeghuis: Geriadontie moet in de basisverzekering en Botox eruit!

Opa vertelt (15)

Vroeger stuurden mensen elkaar brieven.

Een brief schreef je vaak op speciaal briefpapier, liefst met je eigen naam er op gedrukt en soms met een druppeltje rozenessence voor speciale gelegenheden. Je vouwde hem een paar maal op van A4  terug naar A6 en dan in een envelloppe, postzegel van een paar cent erop en: Hup naar de rode PTT-brievenbus die 3 à 4 maal per dag werd geledigd.

 De brief werd dan een paar dagen later door een heuse postbode met uniform en PTT-pet naast de voordeur in de gleuf 'brieven' gedeponeerd. Deze postbode kwam 2 à 3 maal per dag zijn ronde doen. Ochtendpost, middagpost en avondpost (niet op zaterdag). Je had per adres resp. straat altijd dezelfde postbode, behalve als hij -neen er waren geen vrouwelijke bestellers- ziek was. 

Maar zodoende was een postbesteller (meneer Luijer voor ons) een soort vertrouweling, net zo als de bakker aan huis, de groetenboer, de melkman. Ze belden aan en namen de bestelling op. Ja, later ging het per boodschappenboekje dat we in het portiek of op de brug klaar legden in een boodschappenrekje. Toen kwam de ultieme fusie: melk, boter, kaas en eieren en brood en groenten en sherry. De SRV-man was geboren! Met z'n boodschappenbusje; voor ons Willem, voor Hans = 'vriend-karretje'. Aanvankelijk dagelijks, toen wekelijks en nu met pensioen- zonder opvolger.     Tzt kan 'Albert'-bezorgservice hem opvolgen als wij zelf de deur niet meer uit kunnen....Melk per internet, why not?

OK, we hadden het over brieven en de post. Het leuke van dat papierformat is dat je het in een doosje kunt bewaren en als het je niet bevalt gooi je het in de open haard. Maar de archieven van papier geschreven getuigenissen bevatten een schat aan historische maar ook emotionele informatie. Ik heb van die dozen. Niet zo heel oud dus, maar wel een authentiek inkijkje in de vorige eeuw. 

Dit hier onder is een zogenaamde Briefkaart. Zonder enveloppe. De postbodes lazen ze allemaal natuurlijk; maar goed, zeg nu zelf: ook email kent geen briefgeheim en telefoon is niet exclusief privé. Noch SMS, noch Whatsapp. Wettelijk bestaat er in Nederland een beschermd briefgeheim, dat geldt dus alleen voor dat ene unieke bericht dat zich binnen in die dichtgeplakte enveloppe bevindt! Wetboek van Strafrecht is er op van toepassing.

Neen, geen nostalgisch getreur maar wel de constatering dat een mailtje of een whatsapp weinig eigen vingerafdruk nalaat: 'delete' = foetsjie for ever.

En zo kan ik dus wel doorgaan, maar dan schend ik ernstig mijn eigen privacy!

Iconische foto

Zojuist ontving ik de Elsevier special:

 "100 Iconische Nederlandse persfoto's " 

aangeschaft voor ons nageslacht.

Ik ken ze bijna allemaal, die foto's, het voelt (na 1945) als gisteren. 

Het was een feest van herkenning, maar héél algemeen.

Voor mijzelf prakkiseerde ik:

je mag er ééntje kiezen uit je eigen leven.

En toen bedacht ik: 

'het hoeft alleen maar in je eigen kring betekenis te hebben'

Zodoende koos ik deze:

Dit beeld weerspiegelt voor mij persoonlijk alles vóór en na 20 februari 1980.

Midlife met een missie!