Kinderfilosofie

Een kinderhand is gauw (?) gevuld:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Psychologisch onderzoek bij peuters en kleuters legt een aantal basisbehoeften bij het Jonge Kind m/v bloot. Voor een gevoel van geborgenheid en veiligheid komen in kindertekeningen de volgende ingrediënten het meeste voor: een kasteel en een gracht en een brug en een hek. Ik laat de ridders, prinsessen en dat soort feodalisme even weg voor het gemak.

.

.

Doe je ogen dicht en waan je een moment in 't grootouderlijk Bastion:

Wat wil je nog meer, behalve dan de hypotheek natuurlijk.....

De laatste grap (1)

Helaas volgen mijn trouwe volgers mij volgens mij vrij secundair: ze kijken wel of ze een keer kijken, als het hèn uitkomt. Eigenlijk moet je kijken / lezen / surfen als er iets te kijken etc. valt. Dus nu! Niet morgen of volgende week.

Een actuele grap gaat compleet de mist in als er geen actuele blik op wordt geworpen. Dus voor mijn trouwe volgers is het handig mijn pagina als Startpagina voor de nacht in te stellen. Dan mis je niks! En sta je bijgewerkt weer op.

Dit wordt een pilot: ik schrijf een grap en jullie reageren anyway, anytime, anyhow, whenever.

Na verloop van tijd evalueren wij dat: het format wordt verworpen of geaccrediteerd.

.

Aan jullie de keus. Gegarandeerd gratis en belangeloos. Ik word niet gesponsord door het Catshuis b.v.

.

Hier komt de eerste "laatste grap":

.

Deze mediastilte wordt mede mogelijk gemaakt door Vodafone.

(zojuist op Radio BNN)

Deze grap is wat moeilijker voor Zweden en Fransen.

.

Dat Vodafoon geen Nederlands spreekt is al ergerlijk, maar en-passant even Christus' opstanding meenemen in je eigen onmacht vind ik persoonlijk smakeloos en onnodig volksdelen provocerend.

.

Beetje fout:

Deze eerste grap kan, zonder jullie onmisbare steun, zomaar de laatste zijn. Wie durft?

Opa vertelt (3)

Zoals mijn ouders electriciteits- (licht) , stromend water- (wc) en gas- (warmte) leidingen zagen komen zo zag ik de telephoondraden (communicatie) komen. Ja, ik was zo'n tien jaar oud toen er langs het zandpad van mijn oom naar 't Uterink vanaf de Dortherdijk in Eefde hoge ruwhouten palen met glimmende koperleidingen werden opgericht, iedere dag een stukje dichterbij. Er moesten bomen sneuvelen om de draden vrij baan te geven door het bos. En dat alles op eigen kosten (NV H.J.W.A. Bast: Granen, Veevoeders, Kunstmesten en Diergeneesmiddelen). In maart 1953 werd onze heuse wandtelefoon in de hal vastgeschroefd: één van de eerste binnenkomende wereldberichten die ik mij levendig herinner betreft de geboorte van mijn neefje Edwin W. in Haren (9 april). Dat hij de 8ste baby bij Mieneke was maakte minder indruk op mij dan het luiddruchtig overgaan van dit wonder van techniek in eigen huis. Tot dan toe moesten wij -mijn moeder en ik- op de fiets naar de dichtsbijzijnde boer (van Zijts) tien minuten verderop. Vragen aan de boerin of we mochten bellen. Nummer aanvragen via de PTT-telefoniste. Neerleggen, naast het apparaat in de boerengang gaan zitten en wachten; tot het toestel overging en de juffouw zei: "ik verbind u door!" Dan was je gauw een paar dubbeltjes en een half uur verder. Zo'n gesprek werd om budgettaire redenen zo kort en zakelijk mogelijk gehouden. Maar nu waren we zelf een aansluiting: 05750-2616! Oorverdovend.Het gesprek werd gevoerd in de hal. Zo ook na 1954 op de Jacob Damsingel 14 te Zutphen. Als het gesprek langer dreigde te gaan duren trok je het stoeltje bij. Pas later werden er aansluitpunten in de kamers doorgetrokken. Privacy tijdens (mijn) verliefdheden was ver te zoeken: boven konden alle huursters meegenieten. Afijn, vanaf die tijd was de telefoon niet meer uit het leven weg te denken. Als student te Garmerwolde overrulde ik de 3 maanden wachttijd voor een eigen nummer in 1967 bij de PTT door te schermen met mijn polikliniekdiensten: er zou zich buiten werktijd immers een spoedgeval kunnen aandienen, dat een belangrijk leermoment voor mij zou kunnen betekenen; dat ik derhalve niet kon missen. Dat gaf de doorslag: nog vóór we huwden hadden we de lijn: tel. 67504. Het enige spoedgeval bleek het weglopen van onze hond Kenno te zijn. Bellen naar de buren Bos bij de molen! Het dierenasiel belde dagen later terug....Kenno was daar voor de tweede keer afgeleverd; waar telefoon al niet goed voor bleek. De rest ken je. 60315 moesten onze kinderen onthouden als mam niet thuis was. En dan 02150-60690 en dan 035-6560690 en toen +31653226008 en toen wist niemand meer iemands telefoonummer uit het hoofd. Ach de vaste lijnen van de PTT....ploeteren, sleuven graven met de hand, kabels trekken met tien man: heroïek!! Nog even en je ijskast belt draadloos naar de Albert, de tv roept je oude moeder op om mee te kijken naar een nostalgisch programma over vroeger en in bed skype je met je kleinkinders over hun toekomst. Dat wij dat allemaal nog mogen beleven: de vooruitgang!

De telefoon opnemen, ophangen, neerleggen......de hoorn er op smijten......hoe doe je dat vandaag de dag? En een nummer "draaien...."?

Aforisme (23)

Links wil minder rijken.

Rechts wil minder armen. *)

Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw was, naar mijn idee, de polarisatie: "links / rechts" die zo karakteristiek was voor het daaraan voorafgaande eeuwdeel, geharmoniseerd. We polderden, we vonden nieuwe items uit voor de discussies op basis van gezamelijk belang. Politici leken net redelijke mensen geworden.

Humanistische doeleinden leken boven de religieuze te gaan. Algemeen belang leek boven groepsbelang uit te stijgen. Het blijkt broze welvaartsfilosfie. Gaat het even wat minder (Nederlanders blijven tot de welvarendste burgers van Europa te behoren) dan versplintert de harmonie als een vertrapte lachspiegel: ha,ha, we liepen er met open ogen in!

Links wil minder rijken, rechts wil minder armen. De keuze lijkt niet zo ingewikkeld..........kom op Marc. Op de topsalarissen van dat topzware topmanagement van al die tientallen ontwikkelingshulporganisaties kan wel een miljardje bezuinigd. Overhead heette dat vroeger!

Niet op de hulp aan de mensen in een armoedesituatie die hun eigen bestaan -en die van hun gemeenschap- proberen te verbeteren, dat spreekt vanzelf.

Links, rechts, links, rechts, ach wel herkenning maar geen feest. Tenenkrommend jammer.

*) Joost Eerdmans. Radio 1 . 30 maart 2012

Wetenschap 13

Wij leven, ik kan het niet vaak genoeg herhalen, in tijd en ruimte.

Dat heeft als consequentie dat wij sowie dag en nacht, ja week in week uit, 4 dimensies moeten doorleven: lengte x breedte x hoogte x tijd, en dat geldt voor iedereen op alle plaatsen en op alle tijden. Op planeten, in het ISS, op de zon en in de Andromedanevel en ook in Kortenhoef. Klinkt theoretisch en lijkt verder niet erg praktisch voorstelbaar, maar misschien helpt dit voorbeeld je je te realiseren dat we een tijdruimtestofje zijn, voortgeblazen door de grote lege kosmos:

Kortenhoef draait met planeet aarde in 24 uur z'n rondje, schijnbaar een dag later weer terug op het zelfde plekje waar we gisteren waren. Maar we draaien met die planeet ook nog (in een jaar) een rondje zon met een snelheid van 30 kilometer per seconde! Dat is 2,6 miljoen kilometer per dag. Dus 24 uur geleden waren wij op een plekje 2.600.000 km terug in ons planetenstelsel. Samen met de zon bewegen we als stelseltje met een snelheid van 250 km per sec. in een baan rond het centrum van ons melkwegstelsel: 22 miljoen km per dag. Gisteravond waren wij dus 22.000.000 km minder ver in ons sterrenstelsel dan nu. Onze melkweg tuimelt ook nog eens met alle zuster- en broederstelsels door de kosmosruimte met een snelheid van 600 km / sec ten opzichte van de oerknal (kosmisch centrum) weg naar de buitenste grenzen van dit heelal.

Besef morgen als je wakker wordt dat wij in één dag 52 miljoen kilometer in tijd zijn opgeschoten in de ruimte. Goede morgen van uit Kortenhoef, zijn jullie er ook nog?

met dank aan Wetenschapskalender 2012 / SRON

Hoe snel dit heelal zich voortbeweegt in de tijd t.o.v. andere heelallen zullen we wellicht nooit te weten komen..aan het Droste-effect zal toch ooit een grens zijn ?

Aforisme (22)

Wie in zijn leven niet kan delen kan ook niet vermenigvuldigen.

(opgetekend uit de mond van de schoonmoeder van een collega, die het ongetwijfeld ook weer van iemand onthield)

De zin uitspreken geeft mij een gevoel van spontane helderheid: ik voel wat de zin bedoelt maar er zitten nog lagen onder, dieper. Bijna religieus, de mens overstijgend. Humanitas-achtig.

Je weet direct dat het o.k. is, zo'n zinnetje. Maar ben je zelf wel o.k. genoeg geweest? Waar vroeger Petrus aan de hemelpoort de auditie afnam in een wolk van philadelphia word je vandaag -zonder genade- beoordeeld door je eigen medemensen.

Misschien pas achteraf, maar toch.

Wie kan er vandaag nou nog rekenen zonder zakjapannertje, resp. mobieltje, ipad etctera?

Krokusfilosofie

Krokusvakantie is een mooi woord.

Het woord behelst een belofte en dekt ook de lading. Er gaat iets groeien en bloeien.

Sneeuwklokjes zijn wit als sneeuw, maar krokussen kleuren de winterwereld. Mensjes ontwikkelen zich eigenlijk net als bloembollen in al hun diversiteiten en maten. Kleine kleinkinderen zijn net winteraconietjes. Zie aldaar. En via de krokus- en narcis- en tulpenstadia groeien wij allen uit tot gladiolen; ieder op eigen wijze. Dan komt de herfsttijloos in de . . . . . .,juist! En als helleborus raken wij ten leste ondergesneeuwd in de winter van ons leven. Zo horen die dingen te zijn als het "goed" gaat.

Wij zochten onze krokusjes in Huddinge op. Het is daar nog priller dan hier. We ondersteunden elkaar en waren heel dichtbij. We aten een hele (verse) zalm en gingen naar het Strooiveld van de kerktuin (-hof).

Ach, het lijkt ver weg maar het is zo bereikbaar.

Met ons hart.

Met KLM.

Met skype.

(anti-virus t/m 25)